స్నేహామా .. నీ వెక్కడ

భుజాలు రాసుకుంటూనే నిప్పులు రాజేయడం

కరచాలనాలై కలుస్తూనే కాలనాగులై కాటువేయడం...

ఇప్పుడు అన్నింటినీ స్నేహాలే అంటున్నాం

నీ స్నేహితుడి ఎవరో చెబితే

నీవెలాంటివాడివో చెబుతాయనేది

పాతరోజుల మాటయి పోయింది

అవసరార్థమో…అసంకల్పితమో...

మనం స్నేహాలు చేస్తూనే పోతుంటాం

కొన్ని హయ్ అనే పలకరింపుకే పరిమితం

కొన్ని ఛాయ్ భేటింగులకే పరిమితం

ముక్కుమొహం తెలియకపోయినా

సోదికబుర్ల ఛాటింగ్ కే మరికొన్ని..

ఎదుటి వాడు ఎలాంటి వాడయినా

పనికావడం కోసమే చేసే చెలిమిలు ఇంకొన్ని

ప్రతి బంధమూ వ్యాపారమైన చోట

స్నేహానికి మురికి ఎందుకు అంటదు

కలిసే ప్రతి కలయుకూ కరెన్నీ లెక్కలు వేస్తుంది

లోకం కల్తీ అయినట్టే స్నేహాలూ కల్తీ అవుతున్నాయి..

స్వర్శతోనే నేనున్నాననే భరోసా

చూపుతోనే దిక్సూచీ దారి చూపే స్నేహం

ఎక్కడయినా దొరికితే స్వాగతం పలుకుదాం..

ప్రాణానికి ప్రాణం అడ్డుపెట్టే స్నేహాలు

కలిస్తే కబుర్లు చెప్పుకుంటుంటేనే

గుండెలో బరువును దింపేసే స్నేహాలు

కనిపిస్తే చేతులెక్కి మొక్కుదాం...

భాధల బందీఖానాలో..

ప్రతి ఉదయం లాగా ఈ రోజూ రోటీన్ గా మొదలయింది

కాస్తభిన్నంగా ఉండాలనుకుని పెందలాడే లేచాను

రాత్రంతా నిదుర కరువైన కళ్ళు ఎరుపెక్కి వాచినట్టు ఉన్నాయి

అద్దం ముందు నిలుచుని నాలో నేనే నవ్వాలని యత్నించాను.

ఒళ్ళంతా కప్పుకున్న నరాలు చిట్లుతున్న శబ్దం

తలంతా తిప్పేస్తూ ఆలోచనల పొగలు వస్తున్న వాసనేస్తున్నాయి..

చిందరవందరగా భవిష్యత్తు భయంకర భూతమై బెదిరిస్తోంది

గంభీరత తప్పిస్తే ఎంతకీ నవ్వు పెగలడం లేదు

పారే జలపాతంలా సవ్వడి చేయాల్సిన నవ్వు

ఎక్కడో పాతాల గంగలా ఉండిపోయిందేమో....

తూర్పు గుమ్మం ముందు గుమ్మడి కాయలా వేలాడుతున్న

ఉదయభానుడు ఎంత బాగున్నాడో

పలుకరిద్దామనుకుని సూర్యనమస్కారం చేయాలనుకున్నా..

ఎంత సేపయినా చేతకావడం లేదు..

ఒక్కటి మాత్రం అర్థం అయింది.

బతుకు పరుగు పందెలో మూలాలు మరచిపోతూ

మెతుకు వెతుకులాటలో బంధాలు తెంచుకుంటూ

మనిషితత్వాన్ని వదలి మనితత్వాన్ని కప్పుకుని

శరవేగంతో పోతున్నది పతనం వైపని

ఎక్కడో అంతరాత్మ అంటున్నది.. ఎవరికోసం ఈ బతుకని

ఎక్కడో మనసాక్షి అంటోంది.. ఈ పరుగు ఎన్నటికైనా ఆగక తప్పదని

అక్షర సూర్యోదయం.

చిన్నప్పటినుండి జీవితపు పలకపై

వాటిని చదువుతూనో.. వ్రాస్తూనో వున్నాం

అమ్మ అనే పదం  వ్రాసిన మొదటి సారి

బోయవాడు వాల్మీకి అయినట్టు తల్లితనం మురిసిపోయింది.

అర్థమయి అర్థంకానట్టు ఉండే జ్ఞాననేత్రాలు అక్షరాలు

ఆలోచనల ఆకాశం నుంచి

నేలకు రాలే చినుకులే అక్షరాలంటే

చినుకు చినుకు చేరి పారే జలపాతమైనట్టు

ఎంత దూరం అది పయనిస్తే అంతా కాంతిమయం ..

గుప్పెడంత అక్షరాలలో ఎంత నిగూఢ సాంద్రత

అక్షరం అమృతం చుక్కలా తాగిన వాడు మేధావుల సరసన

చేజేతులా నేలరాల్చుకున్న వాడిది నిత్యయాతన

సిరాచుక్కలోనుంటి జాలు వారిన క్షణం

అది ఎంతగా జీవం పోసుకుంటుందో కదా..

అక్షరాన్ని తొక్కిపెట్టే ఆయుధం ఏది ?

అక్షరానికి తుప్పుపట్టే సిలీంద్రియం ఏదీ ?

గేయమై గాయాల గొంతులోనుండి పల్లవిస్తున్నప్పుడు

ఆ అక్షరాలే స్వరాలతోమమేకమై భావతరంగిణిలు అవుతున్నాయి..

అక్షరాలలో కన్నీటిని నింపి పన్నీటిని తీయవచ్చు..

అక్షరాలలో నీరుగారిన వాడిని నింగికి నిలబెట్టవచ్చు..

నిద్రాణమైన చోట అక్షరం నినాదమై మేల్కొలుపుతోంది

రండి జీవితాలలో అక్షరాలను ధరిద్దాం..

అక్షరం మొలకెత్తి శిరస్సు ఎత్తి నిలబడితే సూర్యోదయం

విరహ సందేశం

నన్నునేనే మరచి

నీధ్యానంలో మునిగితే

పిచ్చివాడినంటున్నది లోకం..

నిన్నే తలచి నీకై వగచి

నీ వెంటపడుతుంటే

వెర్రివాడంటోంది మిత్రబృందం..

నాకు తెలుసు ప్రియతమా..

నీకై ఎంతగా అంగలార్చినా..

నీవు అందకపోవచ్చుగాని

నీకోసం తపించడంలో ఉన్న తృప్తి

నీ విరహంలో ఉండే సంతృప్తి గాఢత

నీవు లేకుండా

నాకు జీవించడంలో దొరుకుతుందా ..చెప్పు..

అందుకే నీకోసం తపిస్తున్నాను..

నీవు వస్తానంటే ఊపిరి తోరణం కట్టి ఆహ్వానిస్తాను..

నీవు ఛీత్కరిస్తే నీ ఊసులు ఊపిరి చేసుకుంటూ మరణిస్తాను..

భావమే బలం

కదిలే కాలినడకకు

గమ్యం దూరమెందుకు

ఎగిరే గువ్వరెక్కకు

ఆ నింగి దాసోహం

ముడుచుకుపోతున్నావని

సిగ్గుపడకు

పిడికిలి ముడుచుకునే ఉంటుంది..

నేలకు వంగి పోయానని

బానిసవయ్యావనుకోకు

శరం వంగే ఉంటుంది

జీవితం ప్రశ్నగా మారితే

ఉరికొయ్యకు వేలాడటం కాదు..

ప్రశ్నగా ఉదయించి చూడు

జవాబు కాళ్ల బేరానికి వస్తుంది

వెతుకులాట

చేజార్చుకున్నవి

పోగొట్టుకున్నవి

వెతుక్కుందాం...

ఆలస్యం చేయకండి

దారి తప్పిన కలలను

పూలమాలలుగా కట్టి

జీవితాని గుమ్మానికి

అలంకరించుకుందాం..

మురికి కాల్వల్లో జల్లడపట్టే

చేతులకు పసిడి దొరకుతున్నట్టు

బాల్యమయినా..

యవ్వనమయినా

తిరిగి దొరుకుతుందేమో చూద్దాం

వాడిన ముడతల ముఖాలపై

వాడని నవ్వుల మొలకలకు

ఆశల వసంతం

ఆసరా అవుతుందేమో

కనుక్కుందాం

సందేహం ఎందుకు మిత్రమా...

సాగరమైనా చుక్క చుక్క తోడేద్దాం...

ఆకసమైనా గువ్వ రెక్కలతో ఎగిరేద్దాం..

అందంతే అలా జరిగిపోతుంటుంది..

వేకువ జాముననే లేచి నడిచినంత మాత్రాన
చీకటి పోయి సూర్యోదయం వచ్చినట్టుకాదు..
సాయం సంధ్య లో బతుకు మసకబారిందని జడిసి
నింగి చుక్కల చీర కట్టుకున్నట్టు కాదు..
ఎందుకని ప్రశ్నించకు
అందంతే అలా జరిగిపోతుంటుంది
కాలం కర్పూరమై కరిగిపోతుంటుంది

పేద, గొప్పతేడా ఎక్కడుంది
కనుల రెప్పలు మూసినప్పుడు
కలల రెక్కలు విచ్చుకుంటాయి
కనులు తెరిచి చూసినప్పుడు
అలజడి అలలు క్రమ్ముకుంటాయి
పుట్టుక, చావు మాత్రమే సమానమై
బతుకంతా తారతమ్యం ఉన్నప్పుడు
పగటి కలలు కూడా పగబట్టి
ఒక నిర్దిష్ట వలయంలోనే ఉండిపోతాయి

ఎంతగా నటించినా మోముపై పులుముకున్న
నవ్వుల ఇంద్రధనస్సు వట్టిదని తేలిపోతుంది.
ఎంతగా దట్టించినా మాటలలో నింపుకున్న
డాబుసరి గాలి తీసిన ట్యూబులా వాలిపోతుంది.

నిస్సహాయంగా చూసే కళ్ళను తప్పు పడితే ఏమోస్తుంది.
జలపాతమై నేల రాలే కన్నీటి చుక్కలు తప్ప
నిర్దయగా మారిన మనసు పొరలను తిడితే ఏమోస్తుంది
వికలమైన నోట రాలే సారీ అనే రెండు పదాలు తప్ప